Categorie: Uncategorized

Beide mega hip and happening tegenwoordig!
Heb jij al eens een burn-out gehad? Of zit je er tegenaan?
Of zou je wel eens een burn-out willen? Heerlijk toch, lekker thuis zitten en niets doen…?
Nou als je echt een burn-out hebt, dan piep je wel anders. Of dan piep je misschien wel helemaal niet meer. Dan ben je op, op en nog eens op. En waarom? Nou om alles, door alles, alles is te veel, te vermoeiend, te zwaar, te te te!
Oke en dan kom je thuis te zitten en dan. Paar weekjes rustig aan doen, lekker bijslapen en dan hop weer aan de slag.
En dan moet het wel weer goed gaan, toch?
Of zit je enige tijd later dan weer met hetzelfde liedje?

Mensen die een burn-out hebben gaan vaak over hun grenzen heen en vaak laten ze hier niets van merken. Meestal weten ze niet eens waar hun grenzen überhaupt liggen. Weet jij dat wel? Of denk je te weten van wel maar handel je er niet naar?

Veel hooggevoelige mensen hebben ook moeite met het aangeven van hun grenzen.

Veelal hebben mensen vroeger geleerd om niet naar hun gevoel te luisteren, maar om maar door te gaan!

Want dingen moeten, je moet luisteren, je moet doen wat je opgedragen wordt, je moet doen wat er van je verwacht wordt,  je moet werken, je moet veel vrienden hebben, je moet 20 dingen tegelijk kunnen, iedereen moet je aardig vinden, enz enz..

Logischerwijs ligt een burnout dan al snel op de loer. Als je hooggevoelig bent heb je vaak momenten nodig om weer op te laden. Om weer terug te komen bij jezelf. Maar als jij constant je grenzen over gaat/laat gaan en dus niet je rustmomenten pakt, tja dan kun je op een gegeven moment je batterij niet meer opladen. Je houdt het dan nog wel een tijdje vol, maar na een poosje is het toch klaar. Op. Over en uit! Ik doe niet meer!

Heel vervelend allemaal, maar wel een zeeeeer duidelijk signaal van je lichaam dat het nu echt allemaal veel te veel is!
Het is tijd om weer echt te gaan luisteren naar je lichaam en om te gaan doen wat jij wilt! (het was eeuwen geleden hier al tijd voor, maar nu heb je eigenlijk geen keuze meer…)
Is het echt nodig om tegen alles en iedereen maar ja en amen te zeggen? Of kan het ook anders?

Hoe mooi is het dat je lichaam dit duidelijk probeert te maken? En hoe fijn zou het zijn om hier weer naar te kunnen luisteren? Op elk moment, elke dag, altijd? Dat klinkt toch fijn? Of ook eng?

De meeste vrouwen die bij mij met een burn-out komen zijn hooggevoelig. En vaak vinden ze het ook rete spannend om aan zichzelf te werken, want dan? Je weet niet wat je kunt verwachten, maar je weet wel dat hoe het nu met je gaat dat je dat niet meer wilt. Dus wat dan?
Tja dan toch maar de sprong wagen? Want wat heb je te verliezen… En achteraf, nou ja meestal tijdens het proces al, zijn ze zo dankbaar voor de veranderingen die ze zelf teweeg brengen! Ze zien weer in wat ze zelf kunnen en willen en voelen en dan… ja, dan zit je weer op de goede weg! De weg van je eigen grenzen voelen, ervaren, weten en aangeven!

Het is mogelijk, echt!

MAMA? Mevrouw? Werknemer? Mamaaaa mamamamamamamaaaaaaa? Joehoeeee? Mevrouw? Vriendin? Hallo? U daar? Kun je dit even voor me doen? Wil je dat voor me pakken? Kun je dit even uitzoeken? Pak eens even dat ding daar voor me… Dit kan er ook nog wel bij toch? Mag ik? Wil jij? Kan jij?

Al die vragen en verwachtingen en en en en dan is daar ineens : Aaaaaarggg ** kortsluiting**…**———— ——– ———**

Herkenbaar? Vermoeiend hè? Al dat moeten en al die vragen en er altijd maar zijn en altijd moeten reageren en alles wat maar binnen komt enz enz.. 
Heb je enig idee wat je kunt doen zodat je geen kortsluiting zult krijgen? Hoe fijn zou het zijn als je hier weer zelf de regie over krijgt in plaats van jezelf zo erg te laten overprikkelen waardoor er kortsluiting ontstaat? Ja maar, ik heb al zo vaak gezegd dat ik even rust wil of dat het me te veel is, maar ja, niemand doet er wat mee…

Hoe goed ben jij in het aangeven van je eigen grenzen? Merk je al eerder op dat het je allemaal even wat veel wordt? Zo ja, wat doe je daar dan mee?

Luister je naar die signalen door dan bijvoorbeeld even een pauze in te lassen of even een luchtje te gaan scheppen? Of doe je eigenlijk niets met die signalen omdat je daar geen tijd, rust, ruimte of wat dan ook voor hebt (of maakt is het eigenlijk…)

Of komt alles zo erg bij je binnen dat je eigenlijk niet meer weet wat van jou is of wat van een ander en heb je daardoor geen idee meer wat je er mee kan doen? Hoe je dan nog bij jezelf kunt blijven? Dat is natuurlijk ook lastig als je niet weet “wie jij bent”. Waar ligt je grens en wat is van een ander?

Wil jij leren om bij jezelf te kunnen blijven, je grenzen (weer) te ervaren en aan te gaan geven en zo je overprikkeling voor te kunnen blijven? Want zeg nou zelf, zo leuk is het niet als die kortsluiting je ineens overvalt. Voor jou niet en voor je omgeving ook niet.

Het is de kunst om de signalen van je lichaam weer te gaan herkennen en hier dus wat mee te gaan doen. Voel je je moe, druk in je hoofd, onrustig, ongeduldig, vervelend of wat dan ook, neem dan even rust. Ga bijvoorbeeld 5 minuten een kop thee drinken en zorg dat er dan niemand in je buurt is. Adem tijdens dit moment naar je voeten toe. Volg je ademhaling vanuit je neus of mond door je lichaam heen naar je voeten toe en weer terug en adem bij elke uitademing spanning uit. Ervaar maar eens wat dit met je doet.
Iets anders wat je zal helpen is om te uiten naar een ander hoe je je voelt en wat je op dat moment nodig hebt. Dit vinden mensen vaak een lastige, maar probeer het maar eens, wie weet wat het je al oplevert!

Jij bent de enige die er voor kan zorgen dat je je overprikkeling voor bent. Je kan niet van een ander verwachten dat ze dat in de gaten zullen houden. Ook niet als je al aangegeven hebt dat je moe bent of dat iets je teveel wordt. Jij bent degene die dan de touwtjes in handen dient te houden om te zorgen dat je dan de rust zult krijgen/pakken/nemen die jij nodig hebt.

Mocht je meer willen ervaren en leren hoe je die overprikkeling voor kunt zijn, kom dan eens langs voor een gratis kennismakingsgesprek.

Ja wat wil ik eigenlijk? Nou simpel, ik wil een leuke baan en gelukkig zijn.
Super! Dan doe je dat toch? Maar wat vind jij een leuke baan? Wat vind jij leuk om te doen, om mee bezig te zijn, om je aandacht en energie aan te besteden? Wat vind je belangrijk in een baan? Wat wil je wel en wat wil je juist niet? Wat kun jij en wat wil je kunnen? Hoe wil jij je voelen tijdens je werk en op je werkplek? Hoe zorg jij daar voor? Hoe zorg jij überhaupt voor jezelf?
En hoe word jij gelukkig? Hoe zorg jij daar voor? Wat heb je daar voor nodig? Wat is gelukkig zijn eigenlijk?

Wie ben ik, wat kan ik en wat wil ik eigenlijk? Kan jij deze vragen eerlijk beantwoorden voor jezelf?

Ja? Super! Fijn toch?!
Weet jij je antwoorden niet? Lastig hè!
Weet je dat de meeste mensen daar tegenwoordig moeite mee hebben? Tegenwoordig “moet” iedereen van alles waardoor je jezelf vaak (onbewust) naar de achtergrond verschuift. Want hoe belangrijk is het nog om naar je eigen gevoel te luisteren? Je moet toch gewoon doen wat iedereen zegt en doet en je moet moet moet toch van alles?

Wat ik altijd tegen de mensen zeg die bij me komen is: Mensen zijn stom! Haha, ja nou dat is toch ook zo? Waar is het mis gegaan waardoor je niet meer naar jezelf hebt leren luisteren, jezelf niet meer op de eerste plaats zet of überhaupt mag zetten? Dat is toch niet tof? Mensen luisteren niet naar elkaar, communiceren niet met maar tegen elkaar enz. Waar is dat toch mis gegaan?

De enige manier om erachter te komen wat je wilt, is door jezelf weer te leren kennen. Wat speelt er bij jou van binnen af?

Hoe voel jij je? Wat verteld jouw gevoel je? Over grote dingen, maar vooral ook over kleine dingen. Luister hier naar en handel daar naar! Dat is het stemmetje dat jou aan jezelf laat weten wat jij wilt!

Gelukkig zit dat stemmetje er altijd, alleen soms heeft het wat hulp nodig om weer gehoord te kunnen worden. Kun je hier wel wat hulp mee gebruiken kom dan eens langs voor een gratis kennismaking. Laten we samen ontdekken wat jij ervoor nodig hebt om je eigen stemmetje weer te horen!

Heb je wel eens het gevoel dat je hoofd er van af geblazen wordt omdat het zo vol zit de hele dag? Of zou je juist willen dat je hoofd er van af geblazen zou worden?

Je lichaam is een geniaal instrument. Het hangt van gave snufjes aan elkaar. Hoe tof is dat! En hoe tof zou het zijn als jij leert om naar je lichaam te luisteren? Want wat heeft jouw lichaam je te vertellen?

Luister jij daar wel eens naar?

Heb je wel eens een knoop in je maag? Heb je iets op je lever? Last van je keel? Ergens een pijnlijke plek in je lijf? Heb je een piep in je oor? Heb je vaak migraine? Zitten je schouders vol spanning? Heb je vaak kramp in je voeten? Zit je ademhaling erg hoog?
Zo ja, wat wil je lijf jouw daar mee duidelijk maken?

Last van je keel – Zou er iets zijn wat jij niet uit maar je wel zou “moeten” doen?
Piep in je oor – Luister jij wel naar jezelf?
Migraine – Ben je druk in je hoofd? Ben je altijd aan het denken? Blijf je overal druk mee? Wat wil je hoofd je hiermee aangeven?
Spanning in je schouders – Draag je een zware last met je mee? Moet je overal je schouders onder zetten? Waarom vind je dat?
Enz. enz. enz… Signalen genoeg waar je wat mee kunt doen!

Als je niet goed in balans bent, doordat je bijvoorbeeld teveel vanuit je hoofd leeft in plaats van ook vanuit je gevoel, dan kan het zijn dat je de signalen van je lichaam niet opmerkt. Of je merkt ze wel op maar je wil er niets mee doen of drukt ze weg. Dat kan, maar uiteindelijk zullen de signalen steeds sterker worden totdat je wel naar ze moet luisteren.

Jij bent degene die in je eigen lichaam woont, dus waarom zou je daar dan niet naar luisteren?

Hoe fijn zou het zijn als je leert te vertrouwen op je eigen lichaam. Op je eigen gevoel. Dat datgene wat jij voelt of ervaart, dat dat voor jou het juiste is?
Als je bijvoorbeeld steeds maar opdrachten aanneemt op je werk om zo je baas en collega’s te vriend te houden, maar bij elke extra opdracht voel jij de spanning in je lijf toenemen. Je weet dat je aan het einde van de dag met hoofdpijn naar huis zal gaan en de rest van de avond met migraine in bed zult liggen.  Ondanks dat je dit doorhebt blijf je toch de opdrachten aannemen, want ja dat moet toch, het is je werk, de anderen doen dat toch ook allemaal.
Ja dat zal allemaal wel, maar gaat het er in eerste instantie niet om dat jij je goed blijft voelen bij wat je doet?

Hoe kun je nou beter naar de signalen van je lichaam gaan luisteren er dan ook daadwerkelijk wat mee gaan doen? Wat heb jij daar voor nodig? Heb je enig idee?
Hoe zou het voor je zijn om te voelen/door te hebben wat je lichaam je te vertellen heeft? Is dat eng? Onzin? Of kun je het juist gebruiken om je prettig te blijven voelen?
Wat zou jij willen?

Hoe kun jij er voor zorgen dat je niet elke dag opstaat met het gevoel alsof je in een wasmachine hebt gezeten? 

Ga maar eens na waar jij spanning, pijn, of iets in je lijf hebt wat je vervelend vind ( of waar je ondertussen al zo aan gewend bent…) en ga voor jezelf er eens op letten wanneer dat gevoel, of dat lichaamsdeel aangeeft dat er iets gebeurt wat het als niet prettig ervaart. Wat gebeurd er op dat moment? Hoe voel jij je op dat moment? Geef jij op dat moment je eigen grenzen aan? Luister je naar jezelf? Naar wat je lichaam je aangeeft? Druk je het weg? Ga je maar door? Wat gebeurt er precies?
Leer te luisteren naar de signalen die je lichaam je geeft.

Je hebt maar één lichaam, luister er naar en wees er zuinig op!

Het schijnt zo te zijn dat de eerste 7 jaren van je leven bepalend zijn voor hoe je de rest van je leven gaat leven. Hoe je op situaties zal gaan reageren, hoe je met dingen omgaat en hoe je dingen zal gaan verwerken. Uiteraard leer je steeds dingen bij, maar je basis blauwdruk wordt in die eerste jaren al grotendeels vastgelegd.
Daarin speelt je familie natuurlijk een zeer grote rol.

Hoe ben je opgegroeid? Welke normen en waarden kreeg je mee? Werd er naar je geluisterd? Hoe werd er met gevoelens omgegaan? Mochten die er zijn? Kon je echt kind zijn? Moest je je aanpassen aan je ouders? Was je mening wel of niet belangrijk? Was er een ziek gezinslid? Spelen er hele familiedrama’s? Kreeg je broer meer aandacht van je moeder dan jij?

Vrienden kies je, familie krijg je…
Als je familie je vrienden waren, zou je er dan ook mee omgaan? Ja? Heel fijn! Niet? Waarom dan niet en waarom blijf je wel met ze omgaan dan?

Wat kun jij leren van je familie of wat heb je er al van geleerd? Zijn er terugkerende situaties waar je je hele leven steeds weer tegenaan loopt? Wat zegt dat over jou?
Als je bijvoorbeeld altijd probeert om de vrede te bewaren, dat iedereen blij is, hoeveel energie het je ook kost, wat zegt dit dan over jou? Hou je niet van conflicten? Probeer je ze koste wat het kost te vermijden? Want anders? Wat gebeurt er met je als er een conflict is? Hoe voelt dat voor je?
Probeerde je vroeger thuis ook de vrede te bewaren tussen je ouders omdat er anders vaak ruzie was thuis? Of speelt er iets anders? Kun jij je eigen grenzen aangeven? Durf je dit? Mag je dit? Waarom wel of niet?

Wil jij gewoon met je familie om blijven gaan, al vindt je het wat lastig, maar zou je eens willen leren om steviger in je eigen schoenen te staan? Zodat je helemaal jezelf kunt zijn (worden…) ipv je als een ‘klein kind’ aan hun aan te blijven passen?
Vaak reageer je als volwassene nog hetzelfde op bepaalde situaties zoals je deed toen je een klein kind was. Je hebt toen geleerd op een bepaalde manier op dingen te reageren.
Als je bijvoorbeeld iets gevraagd werd, dat je dan altijd een antwoord gaf waarvan je wist dat de ander daar blij van zou worden ipv de waarheid te vertellen. Als je dit nu nog steeds doet ( en dat gaat meestal zonder dat je het door hebt) dan reageer jij dus nog als je kleine kind ipv als de persoon die je nu bent.

Of als er ruzie was dat je dan altijd je oren dicht deed. Je wilde het niet horen. Als je dit als volwassene nog steeds doet, door bijvoorbeeld weg te lopen als er ruzie is, dan reageer je dus ook weer als dat kleine kind. Nee ruzies zijn natuurlijk niet leuk, maar het hoeft niet zo te zijn dat je er standaard maar van weg wilt lopen. Je mag bijvoorbeeld leren om zelf ook te gaan zeggen wat je zeggen wilt, hoe boos een ander ook is.

Ja dat klinkt leuk met die kleine kinderen, maar wat kan ik daar verder mee doen?
Het kan heel fijn zijn om je kleine kinderen (je innerlijke kinderen) datgene te gaan geven wat ze nodig hebben. Werd er nooit naar je geluisterd? Luister dan vanaf nu eens echt naar jezelf. Wat wil jij? Wil jij dat echt of wil je dat zodat iedereen om je heen tevreden is? Kan je hier wel een beetje hulp bij gebruiken dan ben je uiteraard welkom. Tijdens een sessie gaan we er voor zorgen dat de innerlijke kinderen echt datgene krijgen wat ze nodig hebben, zodat jij weer als de persoon die je nu bent, kunt gaan reageren ipv als je kleine kind.

Uiteraard kunnen er in je verdere leven ook situaties met je familie ontstaan waar je ‘last’ van kunt hebben of wat mee wilt doen. Dat kan natuurlijk ook!

Luister naar jezelf, wat wil jij?

Hooggevoeligheid, dat hoor je tegenwoordig ook ineens overal. Zou het een mode dingetje zijn? Of zou het echt bestaan? Wat denk jij? Denk jij dat er echt mensen zijn die dingen/mensen/wat dan ook/situaties meer aanvoelen dan een ander? Dat die mensen kunnen voelen wat jij voelt? Dat ze situaties feilloos kunnen inschatten aan de hand van wat andere mensen uitstralen? Maar ook dat die mensen snel doodmoe worden in drukke situaties, die zich niet goed kunnen afsluiten en die af en toe tijd nodig hebben voor zichzelf om weer op te kunnen laden?

Ik denk van niet!

Huh? Hoezo niet?
Nou, omdat ik zeker weet dat het wel bestaat!

Hoe kun je daar nou zo zeker van zijn dan?
Nou ten eerste ben ik zelf zo’n engerd die veel aan kan voelen … oehhh eng! 😉
Als ik dit zeg tegen de mensen die bij mij komen, dan vinden ze dat altijd erg fijn. Ze voelen zich begrepen, omdat ik snap hoe ze zich zouden kunnen voelen. Als ik dit zeg tegen mensen “in het wild” 😛 dan vinden ze dat vaak eng. Mensen zijn en blijven toch bang voor hun eigen gevoelens. Laat staan dat iemand anders iets voelt wat jij voelt. Help! Hoe werkt dat dan. Ik wil dat niet, ik gooi de deur dicht, ik vind dat maar eng!
Oke, ja zo kun je denken, maar zo werkt het ook weer niet. Je bent echt geen boek dat ik gelijk helemaal kan lezen of zo. Tijdens een sessie vang ik subtiele signalen snel op, ik voel aan hoe je je voelt, ik voel ook aan als je jezelf afsluit of jezelf ergens blokkeert in je lijf. “In het wild” heb ik dat wat minder, dan sluit ik me daar meer voor af, anders is het veel te overweldigend. Als ik toch buiten alles zou moeten aanvoelen van iedereen dan zou ik binnen no-time moe zijn!
Dit alles heb ik de ene keer sterker dan de andere keer. Het ligt aan het moment, aan wie er bij me is, in welke situatie ik ben enz enz. Niets om bang voor te zijn dus 😉 Ik val best wel mee hoor 😉 Het is, nadat ik er zelf mee om heb leren gaan, een handige tool om andere mensen te kunnen helpen. Handig toch? Wel moet ik ook goed mijn grenzen in de gaten houden. Wanneer ik merk dat ik moe word of even rust nodig heb, dat ik deze rust dan ook even pak. Af en toe heb ik even tijd alleen nodig om mijn batterij weer op te kunnen laden. Vooral het bos in gaan werkt bij mij hiervoor erg goed!

Ten tweede komen veel mensen bij mij die hetzelfde ervaren. Vaak weten deze mensen alleen nog niet hoe ze er mee om kunnen gaan.

Ze voelen wel veel van een ander, ze kunnen anderen ook heel goed helpen, maar het kost ze zelf rete veel energie en het lukt ze niet goed om zichzelf weer op te laden.
Vaak weten deze mensen niet waar hun eigen grenzen liggen. Ze voelen zoveel, maar wat is nou mijn eigen gevoel en wat is nou van iemand anders? En van wie dan? En waarom heb ik dit? En wat moet ik hier mee? En ik heb het gevoel dat ik altijd alles en iedereen moet helpen! Ik ben zo snel overprikkeld! Ik ben zo moe! Herkenbaar?

Weet jij ook dat je je kunt leren af te sluiten? Dat je kunt leren om je eigen grenzen aan te voelen? Dat je daarna ook kunt leren om je eigen grenzen aan te kunnen geven? Dat je kunt leren om bij jezelf te blijven? Dat je goed bent zoals je bent? Dat je niet alleen bent? Dat je niet gek bent? Dat het, zodra je het zelf onder controle kunt houden, juist een mooie tool voor je kan zijn? Dat het al heel lang bestaat, maar dat gevoelens nu eindelijk beetje bij beetje meer erkent worden?

Hierbij een kleine oefening om je af te kunnen sluiten:
Een kleine oefening die je kunt toepassen is om je voor te stellen dat je in een ballon zit (je blijft wel gewoon in gedachten op de grond staan). De ballon zit helemaal om je heen en gaat ook onder je voeten door. Geef de ballon maar een kleur waar jij je prettig bij voelt. Kijk maar eens wat jij op dit moment nodig hebt. Is het rust, of kracht, of vertrouwen of ? Welke kleur past daar bij? Geef je ballon dan maar die kleur.
Niemand anders kan in je ballon komen. Het is een plekje helemaal voor jou alleen. Ervaar maar eens hoe je alles en iedereen zo al iets makkelijker buiten je eigen ruimte, in dit geval je ballon, kunt houden.
Succes!

Wees zuinig op je zelf, je bent hard nodig in deze harde wereld!

Weet jij hoeveel mensen tegenwoordig een burn-out hebben of er tegenaan zitten?
Als je artikelen er over opzoekt dan staan er dingen als ‘Meer dan een miljoen werknemers hebben last van burn-out klachten’ of ‘Driekwart van de jongeren heeft last van stress of burn-out klachten’.
Dat is toch erg? Het is toch vreemd dat we tegenwoordig in een maatschappij leven die maar druk druk druk is? Waarin je geen tijd hebt voor jezelf? Of waarin je jezelf niet kunt of mag zijn? Als je aangeeft dat iets je teveel is, dat je die ene opdracht er eigenlijk niet bij kunt hebben, dat je daar dan vaak een vervelende consequentie van ondervindt? Je moet je niet zo aanstellen, het is maar een klein opdrachtje, of als je die niet doet dan krijg je ook geen andere opdrachten meer… Hoe vriendelijk zijn we nog naar elkaar toe? En hoe vriendelijk zijn we nog naar onszelf toe?

Hoe is dit voor jou? Hoe vriendelijk ben jij voor jezelf? En hoe voel jij je?

Voel je je moe? Lusteloos? Voel je je in een hoek gedrukt? Gevoel dat je nooit tijd hebt? Dat je altijd maar alles moet doen? Heb je het gevoel dat je met je rug tegen de muur staat? Zie je geen uitweg meer en ben je ‘gewoon’ op?  Gewoon??? Dat is niet gewoon hoor! Dat is hartstikke ***!

Ja dat zal wel, en nu? Een paar dagen rust nemen heeft helemaal geen nut, daar word ik niet gelukkiger van hoor! Ja misschien heel eventjes, maar echt niet voor lang!

Ja oke, maar wat zou dan wel kunnen helpen?
Wellicht heb je vast wat aan deze tips:

Tip 1: (Ik weet nu al dat je hier geen zin in hebt, maar doe het toch maar, ervaar maar wat het met je doet…)
Ga elke dag een half uur naar buiten. Even wandelen. De buitenlucht en het bewegen zullen je echt goed doen! Hoe moe je ook bent!
Tip 2: Vertel aan anderen hoe het echt met je gaat. Waarom? Nou, zo kunnen anderen daar wat mee doen. Zo krijg je op deze manier de aandacht die je echt nodig hebt! En reken maar dat dat fijn zal voelen voor je, spannend misschien, maar wel fijn. Je bent het waard om aandacht te krijgen!
Tip 3: Doe elke dag iets liefs voor jezelf. Wees eens niet zo hard voor jezelf! Doe iets waar jij van gaat glimlachen, waar je het warm van krijgt of misschien wel echt leuk vindt zelfs! Ontdek maar eens welke kleine dingen in het dagelijks leven je laten glimlachen. Kijk bijvoorbeeld eens iets langer naar die schattige musjes in de boom voor je huis of drink een lekkere verse kop thee, je weet wel, die ene die je zo lekker vindt!
Tip 4: Herstel van je inspanningen. Neem de tijd om datgene dat je gedaan hebt te verwerken! Alles wat je doet kost energie, zelfs de leuke dingen!

Leuk en aardig die tips van je, maar hoe kom ik er van af? Hoe kan ik me weer echt happy gaan voelen?
Voor de meeste mensen heeft het te maken met het aangeven van je grenzen. Ga voor jezelf eens na hoe vaak jij ja zegt ipv dat je eigenlijk nee zou willen zeggen? Hoe vaak je iets doet terwijl je daar eigenlijk geen zin/tijd/behoefte/energie in of aan hebt?

Hoe voelt het voor je om constant maar ja ipv nee te zeggen? Hoe voelt het voor je dat het je niet lukt om je grenzen aan te geven? Hoe is het voor je dat het je niet lukt om daar verandering in te brengen? Hoe is het voor je dat het voelt alsof je altijd iets moet doen. Hoe is het voor je dat alle verantwoordelijkheid altijd bij jou komt te liggen?

Nou dat voelt zeker niet fijn!! Maar net of ik me graag zo wil voelen?! Nee natuurlijk niet, maar hoe doorbreek je dit gevoel dan?
Ontdek je grenzen!
Hoe? Door bij elke beslissing die je maakt, of elk ding of dingetje! dat je doet, bij jezelf nagaat of je dit echt wilt doen. Ja maar ik ben al zo druk in mijn hoofd! Ja dat zal best, maar hierdoor wordt het uiteindelijk weer rustiger in je hoofd. In het begin is het hard werken, maar uiteindelijk zal het steeds meer in je systeem komen.
Wat je nog meer kunt doen is erachter komen wat datgene is dat jou belemmert om je grenzen aan te geven. Hoe komt het dat je dat niet doet? Wat houdt je tegen? Hoe voel jij je als je je grens aan wilt geven? Mag je dat wel? Hoe voelt het voor je als iemand over je grenzen heen gaat? Wat voel je eigenlijk?

Mensen die een burn-out hebben gehad zeggen vaak dat het een leerzame periode voor ze is geweest. Het heeft ze doen inzien dat ze zelf het belangrijkste zijn in hun eigen leven en ze dus vaker naar zichzelf mogen luisteren. Ze hebben geleerd om hun grenzen aan te geven, of nog belangrijker, ze hebben geleerd waar hun grenzen überhaupt liggen! Weet jij dat? Waar ligt bij jou ergens de grens? Voel je die op tijd of merk je die pas op als iemand al over je grens heen is gegaan en je bijvoorbeeld weer ergens ja tegen hebt gezegd terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wil?

Een burn-out is zeker niet niks, maar het kan je uiteindelijk wel veel opleveren! Ga er voor, kies voor jezelf! Nu is het moment!

Wees lief voor jezelf en ga op zoek naar je eigen grenzen, je bent het zo hard waard!

Gefeliciteerd je bent zwanger!!

Wat een feest! Wat een geluk! Je zwangerschap verloopt fijn ( of iets minder fijn… ) Je voelt de kleine steeds meer bewegen en je nadert al weer bijna de 40 weken.
Hmm, alles leuk en aardig, maar die bevalling, die sla ik liever over… Maar goed, hij moet er toch uit, dus laten we er maar het beste van maken. Je schrijft een mooi bevallingsplan, zorgt dat je alles goed geregeld hebt en voor de zekerheid heb je je tas al ingepakt bij de voordeur staan.

En dan is het zo ver. De kleine komt er aan!

Helaas zijn er veel vrouwen die geen fijne ervaring hebben omtrent hun bevalling.
Hierbij valt te denken aan dat het niet ging zoals ze wilden, er werd niet naar ze geluisterd, er werden zonder overleg ingrepen gepleegd of de bevalling had een naar einde doordat de vrouw met spoed naar de OK moest..

Das kut denk je dan, maar als het met de baby maar goed gaat, dan vergeet je alles wel weer toch?
Ja dat zou je denken hè, maar toch, zo’n nare ervaring kan een behoorlijke impact op je gaan hebben, hoe mooi je kleine wondertje ook mag zijn.

Neem nou Marloes.
Ze had een voorspoedige zwangerschap. Af en toe een beetje misselijk maar that’s it. De kleine deed het super en met elke controle verheugde ze zich steeds meer op het moment dat de kleine er zou zijn.
Ze had het volle vertrouwen in zichzelf en in de baby dat de bevalling goed zou gaan. Ze had er niet echt zin in ( ondanks het gezegde pijn is fijn…), maar ze zag er ook weer niet tegenop. Ze wilde graag thuis gaan bevallen, maar helaas liep dat toch ineens iets anders dan gedacht.
Ze was de 40 weken al gepasseerd en kreeg ineens een iets te hoge bloeddruk.  Hierdoor werd ze doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar wilden ze haar gelijk opnemen en inleiden. Dat is nou eenmaal het protocol, dus dat zal wel goed zijn dan dacht ze.
Helaas schoot de bevalling, ondanks de lading weeënopwekkers, totaal niet op. Het duurde en het duurde maar en Marloes raakte uitgeput. Uiteindelijk kreeg ze een ruggenprik en kon ze even op adem komen. Een paar uur later had ze eindelijk volledige ontsluiting en zou dan eindelijk de kleine er bijna zijn. Echter duurde ook dit weer erg lang. De kleine kwam er niet uit en er werd besloten dat ze ingeknipt zou worden en de kleine er met de pomp uitgetrokken zou worden.
Op dat moment vond Marloes het allemaal wel prima, ze kon niet meer. De kleine moest er uit en op welke manier maakte haar niet meer uit op dat moment…

En toen, na 20 uur, kon ze eindelijk haar mooie dochtertje in haar armen sluiten! Welkom lieve Claudia!

Nou mooi, dat zit er op. De kleine is er, het genieten kan beginnen! Of toch niet helemaal?
Marloes was heel blij met haar mooie dochtertje, ze genoot met volle teugen van haar mooie meisje! Alleen echt happy voelde ze zich niet. Ze voelde zich onrustig, verdrietig, opgejaagd en vreemd. Ja ze voelde zich vreemd.
Maar ja, dat zal wel allemaal bij deze verandering horen. Er was ineens een kleintje waar ze verantwoordelijk voor is en al die vervelende gevoelens zouden straks vast wel weer verdwijnen. Het zullen de kraamtranen wel zijn…

Helaas voor Marloes verdwenen deze gevoelens niet. Ze voelde zich vervelend en daar reageerde haar dochtertje ook weer op. De kleine meid was haar longen dagelijks goed aan het testen en daar werd Marloes ook niet echt happy van.

De weken verstreken tot het moment dat Marloes het niet meer leuk vond en bij mij aan de bel trok.
Ze wilde zich weer happy voelen ipv schuldig, zichzelf weer zijn ipv zich vreemd te voelen en de moeder zijn die ze wilde zijn.

En toen zul je denken? Hoe pak je zoiets dan aan? Het is een situatie geweest die je toch niet meer kunt veranderen. De ingrepen en alles waren toch noodzakelijk om de baby gezond geboren te laten worden?
Ja dat kan allemaal wel, maar Marloes heeft er nu wel last van. Ze had het gevoel dat ze geen regie had en heeft het gevoel dat ze het nu helemaal niet goed gedaan heeft. Het ging totaal niet zoals ze had gewild.

Wat we gaan doen is, dmv verschillende technieken, kijken naar wat Marloes eigenlijk nodig had in deze situatie. Wat heeft ze nodig om het nare gevoel, veroorzaakt door haar bevalling, te kunnen verwerken.
Een manier is , om door middel van bijvoorbeeld een visualisatie, de hele bevalling overnieuw te gaan beleven. Echter deze keer op de manier zoals Marloes het zelf graag gezien had. Bijvoorbeeld dat als er een medische ingreep nodig was, dat Marloes dan in de beslissing betrokken werd, zodat ze zelf de regie zou houden voor haar gevoel. Of dat, ondanks dat ze ingeleid werd, dat de hele bevalling daarna voorspoedig zou verlopen zonder verdere ingrepen.
Het is maar net wat Marloes zelf nodig heeft om dit hele traumatische proces een plek te kunnen geven.

Na een paar sessies heeft Marloes het nare gevoel kunnen verwerken en kan ze neutraal naar haar eigen bevalling terugkijken. Hierdoor ziet ze ook niet meer op tegen een eventueel volgende bevalling!

Helaas ( of gelukkig voor jou?) weet ik uit eigen ervaring hoe het is om een bevallingstrauma te hebben. Gelukkig heb ik het goed kunnen verwerken en kan ik er nu weer met een neutraal gevoel over praten en naar terug kijken!
Het is natuurlijk nog steeds niet gegaan zoals ik had gewild, maar de nare gevoelens zijn er niet meer. Heel fijn!

Geld uitgeven om door het bos te wandelen en te praten met iemand? Dat kan ik ook wel met een vriendin hoor!
Owja? Nou, wat let je? Doen zou ik zeggen!

Wandelen is hartstikke goed voor je en al helemaal als iets je dwars zit en je je bijvoorbeeld onrustig voelt. Hup naar buiten! Lekker het bos in. De natuur helpt je om tot rust te komen. Kijk maar eens goed om je heen als je aan het wandelen bent, want wat zie je allemaal? En wat hoor je allemaal?

En die vriendin van je, wat heeft zij allemaal te vertellen? Gezellig kletsend wandelen jullie zo door het bos.
Ja je vertelt wel even wat er bij jou speelt, maar al snel gaat het ook weer over je vriendin of komt er alweer een ander onderwerp aan bod.
Het is fijn om met haar te praten, ze heeft fijne adviezen, ideeën en je deelt van alles en nog wat met elkaar. Alle gekregen oplossingen klinken zo simpel en je voelt je inderdaad een stuk rustiger wanneer je weer naar huis gaat.

Nou super toch! Nu heb je mooi goedkoop je oplossingen wandelend gevonden! Hartstikke fijn. Vaker doen zou ik zeggen!

Of…
Was het een fijne wandeling en een fijn gesprek, maar komt eenmaal thuis de onrust snel weer terug… Waarom? Je hebt er toch net lekker met je vriendin over gekletst? En alle oplossingen leken toch zo’n simpel en goed plan?

Ja, maar toch, hmmm… bah… ach, niet zo aanstellen! Maar toch, ik voel me nog steeds onrustig! Ach joh, het komt vanzelf wel weer goed… toch?

Herken je dit? Is je onrust (of waar je dan ook tegen aanloopt) een terugkerend patroon? Wellicht is het dan toch een idee om eens met een wandelcoach te gaan wandelen.
Je gaat dan nog steeds de natuur in, om tot rust te komen en in beweging te zijn, maar wat nog meer? Welke meerwaarde heeft dit ten opzichte van een gezellige kletswandeling met een vriendin?

Nou ten eerste, ben ik er helemaal voor jou. Het gaat niet over mij, maar alleen over jou. Oeh, spannend! Ja, maar ook wel eens fijn, toch? Iemand die oprecht interesse in je toont, die er voor je is, naar je luistert, je confronteert, je nieuwe inzichten voorschotelt en aan het denken zet en dat allemaal in één wandeling! Woow!

Dat klinkt toch al iets boeiender dan gewoon een beetje wandelen met een coach toch?
Wat verder fijn is aan wandelcoaching is dat het wat vrijer kan voelen dan een normale coachsessie. Je bent nu vrij om te bewegen, je hoeft de ander niet constant aan te kijken en je bent lekker buiten.

Ook kan natuurlijk de natuur ook echt bij het gesprek betrokken worden. Welke inzichten kan de natuur je geven?

Stel we komen een tweesprong tegen op het pad waar we lopen. Wat zegt dit jou met betrekking op het onderwerp waar we het over hebben?

Voor welke keuze sta jij  op dit moment?
Stel je kiest keuze A in je leven, hoe zou dat er dan uitzien? Of stel dat je toch voor keuze B gaat, hoe zal dat er dan uit zien?

Of we wandelen in het bos en er ligt ineens een boom op het pad. Wat zegt dit jou? Is er iets dat jouw weg blokkeert? Zo ja, wat is dat dan? En hoe voelt het dat je eigen weg geblokkeerd wordt? Wat heb jij er voor nodig om deze blokkade op te lossen? Enz.

Door de natuur bij het gesprek te betrekken zal de natuur kunnen werken als een spiegel en je veel over jezelf kunnen laten inzien.

Hierdoor krijg je inzicht in het “probleem” waar je mee bezig bent, krijg je duidelijk hoe er mee om te gaan en zal je mooie inzichten en antwoorden krijgen vanuit de natuur!

Wil je het zelf eens proberen? Kijk dan eens op een andere manier naar de natuur terwijl je in het bos wandelt, want wat heeft de natuur je allemaal te vertellen?

Wandelse!